Nastolatki w literaturze i sztuce

komentarze (3) | dodaj komentarz

Książkę Małgorzaty Musierowicz pt. Kwiat kalafiora przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Autorka otrzymała za tę powieść II nagrodę Srebrne Koziołki na  Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu. W rok później utwór został wpisany na Międzynarodową Listę Honorową im. H.Ch. Andersena  przez jury IBBY przy UNESCO. Ciekawostką, której nie sposób pominąć jest fakt, że ilustracje do tej powieści wykonała sama autorka. Nic dziwnego zresztą skoro ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na Wydziale Grafiki w Poznaniu. Jako rodowita poznanianka zadebiutowała powieścią Małomówny i rodzina (1975), rozpoczynając cykl powieści przedstawiających życie współczesnych nastolatków w atmosferze rodzinnego domu i rozpoczynającą cykl pełnych ciepła i humoru powieści dla dziewcząt – Jeżycjada (nazwa została zaczerpnięta od dzielnicy Poznania, w której mieszka autorka).

Akcja Kwiatu kalafiora została umiejscowiona w Poznaniu a czas wydarzeń wyraźnie określony. Rozgrywają się one między 31 grudniem 1977 (sobota), a 1lutego 1978 roku (środa) w trudnej rzeczywistości PRL-u: kolejki w sklepach, oszczędności energii elektrycznej, niewygody mieszkaniowe i kłopoty finansowe. Słowem okres naznaczony troską, smutkiem, a czasem rozpaczą. Wtedy właśnie dom i najbliżsi stają się dla większości oparciem, nadzieją i azylem.

I tak rodzina Borejków mieszka w starym kwaterunkowym mieszkaniu (ze względu na niski czynsz) umeblowam sprzętami w stylu lat pięćdziesiątych. Także ich sytuacja finansowa była dość trudna. Ojciec Borejko z zawodu filolog klasyczny niewiele zarabiał, a mama od urodzenia trzeciej córki Natalii zajęła się wyłącznie domem i wychowywaniem córek, czasem tylko dorabiając robieniem swetrów na maszynie dziewiarskiej – nie było to jednak zajęcie popłatne. Cztery córki państwa Borejków chodziły więc ubrane skromnie i żywiły się w sposób niewyszukany. Mimo to atmosfera panująca w rodzinie była zawsze serdeczna, co odczuwali wszyscy ich znajomi.

Więcej

komentarze (10) | dodaj komentarz

        Adam Cisowski to tytułowy bohater powieści Kornela Makuszyńskiego pt. „Szatan z siódmej klasy. Siedemnastoletni uczeń siódmej klasy warszawskiego gimnazjum - jest starszy niż obecni gimnazjaliści z pierwszej klasy, ponieważ przed wojną był inny system edukacji. Pochodzi z rodziny inteligenckiej, jest najstarszym synem spośród pięciorga dzieci lekarza. Adaś posiada jeszcze dwie siostry i dwóch braci.  Matka nie pracuje zawodowo, zajmuje się domem i wychowywaniem sporej gromadki.

Jak wygląda nasz bohater? Adam to chłopiec o spojrzeniu „spokojnym i przenikliwym” z włosami w wiecznym nieładzie. Z wyglądu „nieco pękaty i nieforemny", ale silny  i wysportowany. Adaś jawi się więc jako dobrze zbudowany, wysoki blondyn o sympatycznej twarzy. Nosi przezwisko Szatan, a to za sprawą swej niezwykłej inteligencji, wręcz błyskotliwości. A nadał mu je sam profesor Gąsowski.

            Bo też Adaś jest chłopcem myślącym logicznie: odkrył tajny system odpytywania uczniów przez profesora Gąsowskiego (co dziesiąty z listy, np. czwarty, czternasty, dwudziesty czwarty); przewidział też, jak  będzie „zmieniony” sposób wywoływania do odpowiedzi (profesor chciał zaskoczyć Adasia tym, że nie dokona zmian, a chłopiec to przewidział). Szatan wywnioskował też, kto zabrał koledze kosztowne wieczne pióro, odkrył tajemnicę pomyłki w sprawozdaniu finansowym szkolnej spółdzielni ( przyczepiła się czarna nitka, która na papierze udawała jedynkę). Nic dziwnego, że profesor wybrał więc Adasia do rozwikłania tajemniczych i groźnych wydarzeń w dworku swego brata. Tutaj chłopiec musiał przechytrzyć tajemniczych bandytów, co mu się oczywiście po wielu perypetiach udaje.

Więcej

komentarze (61) | dodaj komentarz

komentarze (3) | dodaj komentarz

komentarze (59) | dodaj komentarz